Celebrating Sacraments in the Domestic Church

Sacramenten Vieren in de Huiskerk

2010-02-20T07:57:00.000-08:00

Paus Johannes Paulus II heeft heel veel nagedacht, gebeden en geschreven over de familie en het gezin. Hij herintroduceerde de term huiskerk, dat in de eerste eeuwen heel gangbaar was voor mensen die bij elkaar kwamen in een huis om te praten over het geloof en samen de maaltijd te vieren ter gedachtenis aan Jezus. Door over het gezin na te denken als een kerk kunnen we een nieuwe impuls geven aan onze roeping.

Het meest karakteristieke van de katholieke kerk is dat wij sacramenten vieren. Dat zouden wij ook in de katholieke huiskerk moeten doen. In dit schrijven denken wij na over hoe we de zeven sacramenten kunnen vieren in onze gezinnen.

Doopsel

Allereerst worden wij lid van de grote gemeenschap door het vieren van het doopsel. Was Jezus de ware zoon van God, wij worden door het doopsel geadopteerde kinderen van God.

Van een huiskerk worden wij lid door geboorte, adoptie of huwelijk. Een kind komt tot ontstaan uit liefde tussen man en vrouw. Die liefde wordt het kind gevraagd met zich mee te dragen in de huiskerk. In de grotere gemeenschap, als de doopkaars aangestoken wordt aan de paaskaars, wordt van de dopeling gevraagd het vuur, de vurige liefde van God, die altijd groter is, mee te dragen en door te geven.

Als het tijd wordt voor het kind om geboren te worden, dan kondigt zich dat aan doordat het water waar het kind al die tijd veilig in gezeten heeft begint te stromen. Onvermijdelijk is dan dat het kind het nieuwe leven binnen zal gaan. Zo wordt hij of zij lid van de huiskerk, op dezelfde wijze als dat het opgenomen zal worden in de grotere gemeenschap.

In onze huiskerken kunnen we dit leven, ons zomaar gegeven door God in samenwerking met onze ouders, eren. We kunnen onze verjaardag vieren, maar we kunnen ook onze doop herdenken op de verjaardag van onze doopdag, met pasen en de doopdag van Jezus. Op die dagen kunnen we eventjes onze doopkaars branden. In ons dagelijks leven kunnen we de liefde die ons tot leven gewekt heeft bevieren door passie te tonen en nieuwsgierigheid en vastberadenheid en verwondering over God en elkaar en al het leven dat ons overal omringt.

Vormsel

Voor het ontvangen van het vormsel wordt van ons gevraagd of dat wij werkelijk voor het geloof kiezen, of wij ervoor kunnen staan. Wij vragen de Heilige Geest om ons bij te staan en ontvangen een speciale zegen.

In de huiskerk worden dagelijks vele keuzes gemaakt, grote en kleine. Iedere dag is er bijvoorbeeld weer de vraag wat we zullen eten. Kunnen wij die keuze verantwoord maken, duurzaam voor de aarde en zo dat door onze keuze niet belemmerd wordt dat andere mensen ook te eten hebben? Welke school kiezen we voor ons kind, wat voor een werkgever kiezen wij? Nemen we de auto of de fiets? Bij elke keuze, groot en klein, zouden we ons af moeten vragen wat Jezus zou hebben gedaan; welke beslissing Gods zegen kan krijgen.

Eucharistie

In de kerk vieren wij de maaltijd van de Heer. Er worden verhalen uit de Bijbel voorgelezen, er wordt gebeden, het Lichaam en Bloed wordt gedeeld.

Onderzoek toont aan dat mensen met een sterke religieuze overtuiging het leven beter aan kunnen als moeilijkheden zich voordoen. Als Rooms Katholiek zouden wij daarom vaak de Eucharistie bij moeten wonen, omdat de Eucharistie de oorsprong en het hoogtepunt van het christelijk leven is, zodat wij een sterke religieuze identiteit verkrijgen.
In onze huiskerken zouden wij ook vaak de maaltijd moeten vieren. Het nodigt uit om elkaar verhalen te vertellen, wat we die dag zullen gaan doen of gedaan hebben, wat onze mening is over de politiek of andere dingen die ver weg of dichtbij gebeurd zijn. Ook hier heeft onderzoek aangetoond dat kinderen die opgroeien in gezinnen die vaak (minstens vijf keer per week) gezamenlijk de maaltijd gebruiken het beter maken; betere resultaten hebben op school, minder gauw eet-, drank- en drugsproblemen krijgen in hun leven, etc.

Het gezamenlijk vieren van de maaltijd in de huiskerk zou daarom prioriteit moeten krijgen boven allerlei clubjes die voor de kinderen tijdens etenstijd worden georganiseerd, en boven lange werkdagen van vader of moeder.

Evenals in de lokale kerk, bidden wij voor en na de maaltijd. Zo danken wij God voor het voedsel dat wij steeds weer mogen ontvangen en vragen wij Gods zegen over onze huiskerk en haar leden.

Boete en Verzoening

Het sacrament van Boete en Verzoening is niet zo populair in onze tijd. Lange tijd is er bij de voorbereiding van kinderen voor de eerste Communie of het vormsel geen of heel weinig aandacht aan besteed. We proberen toch goed te leven, waarom is dat zware gepraat over zonden dan nodig? Het lijkt er een beetje op alsof de kerk ons zonden aan wil praten en ons zo klein / minderwaardig probeert te houden. Toch denken wij dat we iets fundamenteels missen als we dit boek definitief sluiten. We geven dan namelijk de hoop op dat we ooit betere mensen zullen worden, dat we van onze fouten zullen leren, dat we daar Gods hulp bij nodig hebben, en dat wij het koninkrijk Gods daadwerkelijk dichterbij kunnen brengen.

In de huiskerk moeten wij ook het sacrament van boete en verzoening leren vieren. Wij moeten leren om sorry te zeggen, leren om elkaar om vergeving te vragen, voortdurend onze onenigheid uitpraten, en leren elkaar te vergeven en na daadwerkelijk berouw ook zand erover leren doen met eenzelfde vergevingsgezindheid als de vader van de verloren zoon ons zien laat.

Zieken

De kerk geeft een speciale zegen aan zieke mensen, die daaruit spirituele, emotionele en soms ook fysieke krachten verkrijgen. Soms leidt ziekte ertoe dat mensen denken dat ze geen nut meer hebben, misschien zelfs een last zijn voor anderen. De ziekenzalving helpt hen zich te vereenzelvigen met de lijdende Christus. Jezus genas vele zieken, hij wil graag dat wij gezond zijn.

In de huiskerk moeten wij ook speciale aandacht hebben voor onze hongerigen, ouderen en zieken. Als wij iedere drie uur ’s nachts wakker worden om onze pasgeboren baby te voeden leren wij het leven van een monnik kennen. Als mensen in onze familie het financieel niet goed maken, kunnen wij evenals in de grotere gemeenschap kijken hoe wij hen kunnen helpen met charitas. Wij verzorgen elkaar en onze kinderen wanneer zij ziek zijn en helpen onze ouders waar mogelijk.

Huwelijk

Op het altaar hebben Man en Vrouw hun ‘Ja’-woord gegeven. Zoals God de man liefheeft, zo wordt ook van de vrouw gevraagd haar man lief te hebben. En, zoals God de vrouw liefheeft, zo wordt ook van de man gevraagd zijn vrouw lief te hebben.

In de huiskerk wordt van Man en Vrouw iedere dag opnieuw weer gevraagd hun ‘Ja’-woord te geven. Zo blijven zij één en groeien niet uit elkaar.

Priesterschap

Ouders zijn de priesters van hun huiskerk. Zij gaan voor in de sacramenten, zij geven leven, zij maken de keuzes, zij gaan voor in gebed, zij zorgen dat er geld is om de naakten te kleden en de honger te stillen en verzorgen het gebouw. Zij zorgen dat de maaltijden bereid worden. Zij zorgen dat de zieken verzorgd worden, dat er een omgeving is waarin men durft toe te geven dat er gezondigd is èn waarin vergeving kan plaatsvinden, zij nemen verantwoordelijkheid voor hun huiskerk en zijn bovenal trouw aan God en stellen met hun liefde voor elkaar, voor hun kinderen, ouders en hun naasten, God tegenwoordig.

Afsluitende gedachten

Kerkdocumenten houden ons altijd een visie tot perfectie voor. Echter, geen enkele parochiekerk of huiskerk is perfect. Het Koninkrijk van God ìs er nog niet. Perfectie kunnen wij, in deze onvolmaakte wereld niet bereiken. In de parochiekerk en in de huiskerk zullen altijd dingen misgaan. Maar met het paasmysterie geloven wij dat nieuw leven mogelijk is. Voor onze kerken betekent dat dat we moeten blijven bidden en eraan blijven werken om God steeds meer zichtbaar te maken in onze kerk. Zo brengen wij het Koninkrijk van God steeds dichterbij.

Judith van Rijt

Celebrating Sacraments in the Domestic Church

2010-02-20T07:43:00.000-08:00

Pope John Paul II prayed, thought and wrote a lot about the family. He re-introduced the term Domestic Church, which was a frequently used term in the first centuries, when people came together to celebrate with a meal to remember Jesus. Thinking about our family as a church can give new inspiration to our calling.

The most characteristic of the Catholic Church is that we celebrate sacraments. I think we should celebrate those sacraments in our Domestic Churches also. In this writing I discuss how we could celebrate those seven sacraments in our Churches on a daily basis.

Sacrament of Baptism

We become part of the church by celebrating the sacrament of baptism. Jesus was the true Son of God; we become adopted sons and daughters of God by our baptism.

We become a member of a domestic church through birth, adoption or marriage. A child comes into existence out of love between a man and a woman. The child is asked to take that love into the domestic church. Likewise, in the local church, when the baptismal candle is lit from the Easter candle, the one baptized is asked to carry the fire, the light, the love of God, that is always bigger, and give it forth.

When it is time for the child to be born the water will break. There has come an end for the child to his or her stay in the safe place of the mother’s womb. There is no possibility of staying; the child needs to enter the new life. So the child becomes the member of the domestic church, the same way it becomes a member of the World Church, by flowing water.

In our domestic churches we celebrate life when we celebrate our birthdays, the gift of our father and mother who worked in unison with God to give us life. There are other ways to celebrate life too in our domestic churches. We could, for example, celebrate life by remembering our baptism by (shortly) lighting our baptismal candle with Easter, when we celebrate Jesus’ baptism or the anniversary of our own. But on a more daily basis we could show the love that brought us to life by showing our passion, curiosity, determination and being in awe about God and each other and all life that surrounds us everywhere.

Sacrament of Confirmation

When we come forth to receive the sacrament of confirmation, we are asked if we really make the choice of faith. We ask the Holy Spirit to help us and receive a special blessing.

In the domestic church, we make many choices, big and small ones, on a daily basis. Every day there is the question, for example, what we will have for dinner. Can we make that choice with a good conscious? With our decision do we take our health and the health of the earth into consideration? Do we also into consideration that other people, all over the world and for generations to come need to eat too? What school do we choose for our child, what kind of employer do we choose? What kind of car will we drive? With every choice, big and small, we should ask ourselves what Jesus would have done, what decision can have God’s blessing?

Sacrament of the Eucharist

In church we celebrate the Eucharist. We read stories from the Bible, we pray, we share the Body and Blood of Christ.

Research has shown that people with a strong religious belief are better able to cope with life’s hardships. As Roman Catholics we should therefore attend Eucharist frequently, because the Eucharist is the source and the summit of our Christian life, so that we get a strong religious identity.

In our domestic churches we should also share meals together frequently. Celebrating meals together invites us to tell each other stories, about what we will do that day or have done, what we think of religious things and politics and other things that happened close by or far away. Research has shown that children that grow up in a family, where they sit together as a family to share the meal (at least 5 times a week), are happier, have better results in school, have less food, alcohol or drug problems when they grow up.

Sharing meals together in the domestic church should therefore get priority above children’s activities, or long workdays of dad or mom.

Just like we do in the world church, we pray in the domestic church before and after meals. This way we thank God for the food we receive and we ask God’s blessing for our domestic church and her members.

Sacrament of Penance and Reconciliation

In our days the sacrament of Penance and Reconciliation is not very popular. We try to live a good life, why do we need to talk about sin? It looks a little like the Church wants to make us feel guilty to keep us under control, to make us feel low about ourselves compared to the important church leaders. But I think that we miss something fundamental if we walk away from all the possibilities to receive the sacrament. If we do so, we give up hope for ourselves. We give up the hope that we will learn from our sins. We deny that we need God’s help to improve ourselves. And we give up the hope that we can really bring the Kingdom of God closer.

In the domestic church we also must learn to celebrate the sacrament of penance and reconciliation. We have to learn to say sorry, to ask each other for forgiveness, to talk and work out our mischief, to learn to forgive each other, and after repentance and penance learn even to forget. We should learn to do this with the same conviction as the father of the prodigal son forgave his son.

Sacrament of the anointing of the sick

The church gives a special blessing to sick people, who then receive spiritual, emotional and sometimes even physical healing. Sometimes sickness lead people to think that they are of no more use, and maybe even a burden to others. The anointing helps them to identify with the suffering Christ. Jesus healed many sick people; he wants us to be healthy.

In the domestic church we have to have special attention to the hungry, the elderly and the sick. When we wake up every three hours, because our newborn infant is hungry, we learn to live like a monk. When people of our family have financial problems, we can help them with caritas, just like the local church gives caritas too. We help each other and our children when they are sick and help our parents whenever possible.

Sacrament of Matrimony

At the altar, a man and a woman have given their “yes” to each other. Just like God loves the man, so the woman is asked to love her husband. And, just like God loves the woman, the man is asked to love his wife.

In the domestic church, the man and the woman are asked to say “Yes” to each other every day. That way they will continue to be one and won’t grow apart.

Sacrament of Holy Orders

Parents are the priests of their domestic church. They administrate the sacraments, they give life, they make the choices, they lead in prayer, they take care that there is money to clothe the naked, to satisfy the hungry, they take care of their building. They prepare meals, they take care of the sick, they make sure their home is an environment where sins can be confessed and forgiven, they take the responsibility for their domestic church and above all they are faithful to God and by their love for each other, their children, their parents and their neighbors make God present.

Concluding thoughts

Church documents always show us a vision of perfection. But, a perfect local church or domestic church does not exist. The Kingdom of God is not yet here. In this world we cannot reach perfection yet. There will always be things that go wrong in our local church and in our domestic churches. But with the Easter Mystery we believe that new life is possible. For our churches it means that we must continue to pray and work to make Gods presence more and more visible. That way we bring the Kingdom of God closer.

Judith van Rijt